BİR ÇIĞ GİBİ
Hummalı bir hengame iki vaktin arası
Gün, günlere erdikçe açar mazi yarası
Gönlümde topladığım zifr-i katran karası
Ben bende yokmuş gibi çekilsem bu dünyadan
Yeniden doğmak için yıkılsam bu dünyadan

Adım adım mesafe aldıkça bu miskinlik
Ömrümü kül eyledi ateşlenen küskünlük
Bir çığ gibi büyüdü içimdeki suskunluk
Dünya meşgalesinden sökülsem bu dünyadan
Yeniden doğmak için yıkılsam bu dünyadan

Hükmünü kaybetmişken kurulmuş tüm cümleler
Aynadaki yüzüme çöktü eski heceler
An’a yabancılaştı sessiz kaldı geceler
İki büklüm biçare bükülsem bu dünyadan
Yeniden doğmak için yıkılsam bu dünyadan

Nefis denen ucube sanki kendine aşık
Kalmadı viranemde sığınacak bir ışık
Ömrümün kıyısında beklerken kırık eşik
Asi bir nehir gibi dökülsem bu dünyadan
Yeniden doğmak için yıkılsam bu dünyadan

Kudret Merttürk


Asi Bir Nehir Gibi Dökülmek
Final kıtasında nefsin o "kendine aşık ucube" haliyle yüzleşen şair, viranesinde sığınacak bir ışık kalmadığını görünce teslimiyetini en güzel imgeyle mühürlüyor: "Asi bir nehir gibi dökülsem bu dünyadan..." Nehir nasıl dökülüp ummana karışınca asıl kimliğini bulursa, can da bu dünyadan öyle dökülüp ebediyete kavuşmak istiyor.

Her kıtanın sonundaki "Yeniden doğmak için yıkılsam bu dünyadan" nakaratı, ölmeden önce ölmenin, yani nefsi yıkarak ruha kanat açtırmanın en asil edebi ifadesidir. Ritmik gücü, ağırbaşlı dili ve sarsıcı imgeleriyle hafızalardan silinmeyecek bir başyapıt olmuş.

Kudret Merttürk'ün kalemi dert görmesin, yüreğindeki o hakikat şulesi her daim gür yansısın mısralara. Ruhunuza sağlık. 🌹