Dünya şaşkın, ben şaşkın,
Her cihet boyum aşkın,
Mazim var hayli taşkın,
Sormayın, geçin beni.

Bir canlı, bir ölüyüm,
Bir diken, bir gülüyüm,
Bir vaha, bir çölüyüm,
Yormayın, geçin beni.

Ölçüldüm de tartıldım,
İsyanlarla dürtüldüm,
Kefen gibi örtüldüm,
Sermeyin, geçin beni.

Rüzgar gibi savruldum,
Parça parça devrildim,
Yandım, küle çevrildim,
Karmayın, geçin beni.

Küfem ağır, yolum zor,
Ne derman ne derdim sor,
Gönlüm viran, bağım kor,
Varmayın, geçin beni.

Hayat bana küskündür,
Gün geceye baskındır,
Bir yanım var suskundur,
Vurmayın, geçin beni.

Dünlerin yükündeyim,
Kederin tekindeyim,
Acının kökündeyim,
Kırmayın, geçin beni.

Umut doğmayan tanlık,
Hayat sanki bir anlık,
Bir nurum bir karanlık,
Ermeyin, geçin beni.

“Kader”, dedim uslandım,
Tek Rabb’ime yaslandım,
“Eyvah”, diye seslendim,
Görmeyin, geçin beni.

Kudret Merttürk - Berlin
15.01.2026