Üzerine giydiğin fâni ömür kaftanı,
Başına taç ettiğin; nefsin, dünya meftunu,
Avare her uğraşın efteniyle püfteni,
Ya ölüm meleğinin yaklaşan vahameti?
Bir günde koparacak fânide kıyameti!

Tahtlar yerle bir olmuş ibretlik bir nazarda,
Saltanat sahipleri vakitsiz bir bizarda,
Malı mülkü emanet değişen bir pazarda,
Benim diyende kalmaz bir nebze fehameti!
Bir günde koparacak fânide kıyameti!

Gülüşüne aldanma gözyaşı ardındadır,
Kalp de pelesenk olmuş dillerin virdindedir,
Meyve olgun olsa da çürüğü kurdundadır,
Gidenlerin ardında kalırken hezimeti!
Bir günde koparacak fânide kıyameti!

Kitapla, peygamberle uyarmış Hak Yaradan,
Toprak kucaklayacak alacak bir sıradan,
Ayırt edecek sırat; yüzü akı, karadan,
Nûr gölüne dalmadan bulunmaz gamineti!
Bir günde koparacak fânide kıyameti!

Yaratılmış her nüsha hakikat iaşesi,
Serpilsin hanemize nur cennetin neşesi,
Korku versin kullara
cehennemin raşesi,
Geç kalmadan işlenen kalplerin nedameti!
Bir günde koparacak fânide kıyameti!

Şu esfel-i safilin azgınlar ahalisi,
Bozguna uğratmışlar özündeki halisi,
Zinhar müstehak olmuş cezanın en alisi,
Onca garip, mazlumun yağacak husumeti,
Bir günde koparacak fânide kıyameti!


Kudret Merttürk - Berlin
12.01.2026

Vahamet : güçlük, korkulacak tehlikeli durum
Fehamet : - büyüklük, ululuk
-değer
Raşe : titreyiş, ürkme