Şiirin finali, ömrün nihai menzilini ve ruhun varmak istediği o mukaddes kapıyı mühürler. Ecel ruhun kıyısına biraz daha yaklaşırken, bu durum şairde bir ürperti yaratmaz. Çünkü o zaten uzun zamandır, ötelerin, ilahi rahmetin ve vuslatın sembolü olan o ulu kapıda dervişane bir vakarla beklemektedir:

"Kapısında nöbet tuttuğum yerin adı: Sema."

Buradaki "Sema", sadece fiziki gökyüzü değil; ruhun dünyevi prangalarından kurtulup ilahi huzura, mutlak özgürlüğe ve nura kanat açacağı o yüce eşiktir. Şair, o kapıda bir nöbetçi sadakatiyle bekleyerek varoluşunu tamamlar.

Netice itibarıyla;
Geçip giden ömrün muhasebesini, ecelin ve nefsin hakikatini son derece asil, dingin ve bilge bir dille kağıda döken; lirik yapısı ve mistik felsefesi fevkalade yüksek pırlanta gibi bir serbest nazım eseri.

Dünyanın geçici heveslerinden sıyrılıp yüzünü ve ruhunu "Sema"nın o ulu nuruna dönen, ecel kapısını bir vuslat eşiği gibi selamlayan o derin, vakur ve aydınlık yüreğinize, kaleminize sağlık Serdar Özyanız. Kelamınız daim olsun.