Yollar uzun, yükün ağır be kalbim,
Her menzil ardında biraz daha kim?
Aynaya eğilmiş solgun bir resmim,
Bakar yüzüme yabancı bir cisim

Kırılmış dallarda ötüyor hazan,
Rüzgârın dilinde sürgün bir ezan.
İçimde devrilmiş suskun bir meydan,
Her köşe başında bekler karanlık.

Ne kadar saklasan kanıyor izin,
Bir kor gibi düşmüş bağrına hüzün.
Gözlerin geceden topluyor közün,
Fecrin alnında ince bir karanlık

Bir gün susacaksa bu iç yangını,
Rahmetten bir damla indir yarını.
Çok gördü bu gönül kışı, boranı,
Belki bir bahara düşer aydınlık

Ömür dedikleri yorgun bir kandil,
Rüzgâra bırakmış kendini sefil.
Yine de secdeye kapanır bu dil,
Kül olsa içinde saklar aydınlık.

Dert sandığım şeymiş gizli bir himmet,
Her yara içimde açık bir cennet.
Ben beni ararken tükendi benlik,
Bir “Hu” nefesinde doğdu aydınlık.