Bir gün
Bir gün sır olacağız ikimizde
Aynalarda yansıması sönen,
Adımız soluklanınca havada
Bilinmez bir heceye döneceğiz.

Kendimizden korkacağız bir dönem
Gölgemize basıp geçen çocuklar gibi
Yalınayak kalacağız.
Bir aynanın önünde duracak,
Ve “Bu kim?” diyeceğiz.
Bu kim?...
Belkide hiç bilemeyeceğiz

Ağlayanı olmayan ölüler gibi,
Kafamızın içine taş taşıyan çocuklar
Dolaşacak.
Hep bir ağızdan susup,
Hiç bilmediğimiz bir dilde,
Ağlayacaklar...
Bir sebep arayacağız eve dönmek için —
Belki bir fırtına sesi
Belki bir pencere buğusunda
Hiçbirşeye benzemeyen bir yazı...
Belkide bir hayal.

Elimizde ne kalacak?
Daha iyi bir hayat?
Daha parlak gökyüzü?
Denizlerden daha maviydi gözü...
Ucunda ölüm yokya dediğimiz her yolun
Ucunda bir hayli ölüm olacak
Biz gördüğümüzde,
Sonumuz kazanacak...

Bazılarının babası bir kez ölür.
Ben kaç kez kaybettim kendimi,
Kaç kez gömdüm çocukluğumu.
Bir tokata, bir kavgaya
Kaç kez yenildim ruhun karanlıklarına.
Rehin verdim tuhumu...
Kaybetmek üzerine yazılan Kitaplığa döndüm
Kendimi en kanlı sayfaya ayıraç ettim.
Oysa;
Ölüm bir kez kazanır,
Hayat bin kez aldanırmış.
Kendimden kaçıp,
Kendime gelince
Anladım...
Günün değeri, dünün hüznünden fazlaymış
Anladım...
Ama,
Yeterince ben kalmadığında anladım...