Ben seni affedemiyorum...
Denizin öfkesini kayalardan çıkarması gibiydi gelişin.
Şimşeğin gökyüzüne kızıp, çiçeği vurmasıydı senin yaptığın.
Oysa güneşe ihtiyacı vardı o çiçeğin;
Soldurdun bu uğurda bütün renklerimi...
İşte böyle acımasızca dokundun kanayan her hücreme,
Ama artık bu enkazda bırakmana
İzin vermiyorum...

​Bölündü duygularım,
Neresinden tutsam elimde kaldı bir parçam.
Ne zaman senden tarafa penceremi açsam,
Bir sel götürdü gönül hanemi.
Başımı dik tutayım derken hayata karşı,
Boş bir mezara çaresizce eğildi sevdam;
Aşkı bir ölüm fermanı gibi önüme sürmene
İzin vermiyorum...

​Eski bir dolabın içine saklanırken buldum içimdeki çocuğu;
Hem karanlıktan korktum orada, hem yakalanmaktan.
Kendi ellerimle kapattım ışığını heveslerimin.
Elimde yarım kalmış bir şeker,
Ağzımda zehir gibi bir acı...
O masum çocuğu karanlığa mahkum etmene
İzin vermiyorum...

​Kalabalık sokaklarda kaçacak yer aradı düşüncelerim,
Adımlarım telaşlı, ruhum darmadağın.
Öyle bir iz bıraktın ki geride;
İyi dediğim ne varsa kötülüğe döndü,
Sadece ihanetler kaldı hafızamın ezberinde.
​Sevgi dediğin, bir kalbi kazanmak mıdır,
Yoksa o kalbi kendi kurallarıyla kuşatmak mı?
"Seni sevdiğim için" diye başlayan her cümlende,
Bir parçamı daha eksiltmene
İzin vermiyorum

Beni kendimden koparıp, bencilliğine köle etmene
Sevgi maskesi takılmış o ağır zincirlere,
Artık geçit vermiyorum.
​Kıskançlığı sadakat diye yutturmana,
Öfkeni aşkın bedeli saymana,
Beni her defasında haklıyken haksız kılmana,
İzin vermiyorum

Şefkat beklerken hırpalanmaya,
Sahiplenmek adına prangalar vurulmasına,
Ve sevda adı altında açtığın hiçbir yaraya,
göz yummuyorum.
​Çünkü aşk; bir çiçeği dalında yaşatmaktır,
Koparıp avucunda ezmek değil.
Sen sevmeyi, yok etmek sanmışsın;
Gördün mü, bak? Benim yok olmaya niyetim yok!
O karanlık dolaptan tutup çıkardım içimdeki çocuğu;
Artık ne karanlıktan korkusu var, ne senden kaçışı!

Sen bende sadece bir kış fırtınasıydın, geldin ve geçtin,
Ben ise kökleri derinde, baharı bekleyen o mağrur ülkeyim.
Beni acıtarak sevebileceğini sanan o bencil gururuna,
Gönül hanemi talan eden o sahte cennetine,
Seven gitmez dediğin bu amansız zulmüne;
Artık sessiz kalmıyorum
Yaradanın önünde, kendi huzurumda,
Beni yok etmene
İzin vermiyorum ...
Beni benden etmene izin vermiyorum..!