​Sen hiç bir mezar taşına mektup yazdın mı?
Toprağı usulca eleyip, altına bir sır sakladın mı?
Ben şimdi bu satırları karalarken can havliyle,
Hissediyorum o kara toprağın ağırlığını göğsümde.

Yokluğun, bayramın en şen anında bile sarıyor beni,
Kuşatıyor ruhumu
​Bilir misin, bayram sabahları daha çok kanar bu yara,
Belki de yavaş yavaş ölüyorum, kim bilir.
Bir bayram işte sensiz, ne kadar bayram olabilirse.

Herkes sevdiklerine sarılıp neşeyle gülüşürken,
Ben yüzümü dönüyorum o kapkara gökyüzüne;
Belki bir yerlerden görüyorsundur diye bu sızıyı,
Hissediyorsundur içimdeki bu dinmez enkazı...

​Sana sarılamamak, o güven veren elini tutamamak,
Sadece soluk hatıraların çıkmazında gezinmek,
Bazen çok ağır geliyor kalbime, bazen dayanılmaz.
Ama bil ki, her bayramda alev alev yanıyor bu enkaz.

Sana söylemek istediğim ne varsa içimde yarım kalan,
Toprağın altına saklanıyor, hepsi darmadağın, yalan...
Yine de inatla yazıyorum sessizliğin o sağır yüzüne;
Söyle bana, bir daha görmeyecek kadar mı uzaklardasın?

​Her bayram geldiğinde bu yürek paramparça,
Sen hâlâ o derin sessizliğinle mi sarıyorsun evreni?
Ben mezarlığın o soğuk taşlarına baktıkça,
Aklım başımdan gidiyor, deliriyorum anbean.

Toprağın kokusunu çekiyorum çiğerlerime derinden,
Nefesimi geri veremiyor, eriyorum
​Ev aynı ev, şekerler aynı tabakta mahzun,
Kahve aynı fincanda, ama tadı yok bu uykunun.

Eşyalar bile düşman oldu bana, yüzüme vuruyorlar,
Bir sandalyenin boşluğunda koca bir dünya saklıyorlar.
Her kapı sesi içimi ürpertiyor, bir umut işte,
Belki gelirsin, "Gel yaralı ceylanım, bayramlaşalım" dersin diye...

Ama sonra uyanıyorum o acımasız, o keskin rüyadan;
Anlıyorum ki sen, artık sadece hatıralarda kalansın.
​Sessizce fısıldıyorum o soğuk taşa doğru:
“İyi bayramlar... Ben hâlâ buradayım, bıraktığın yerde...”

Ama toprağın üstünden bir ses gelmiyor geriye,
Sadece o devasa sessizlik çarpıyor yüzüme.
Ve o sessizlik beni, senin o dipsiz yokluğuna,
Bir ömür boyu alışamayacağım bir yalnızlığa sürüklüyor.

​Sen bana kıyamazdın, bilirim,
incitmeye korkardın;
Şimdi yokluğun her nefeste, canımı bedenden söküyor yokluğun canımı alıyor bir nefeste ölüyorum...