ᰔᩚ🥀_____________________✍
________ᰔᩚ🥀
Gözlerimin önünde bambaşka bir hayata adım atıyorsun şimdi, sessizce.
Bu gidişin ardında bırakacağı enkazı hiç düşünmeden, yeni yollara sapıyorsun.
Bense bu yangından geriye kalanları toplayıp, kendi karanlığıma çekiliyorum.

Kırgın değilim desem yalan olur, lakin bu sitemi taşıyacak bir nefes de kalmadı bende.
Sen uçarı rüyaların peşinden koşarken, ben gerçeklerin soğuk yüzüyle baş başayım.
Zor kapıları aralamaktan yoruldum, artık kendi dünyamın kilidini arkasından vuruyorum.

Bir gün mutlak bir yabancının kollarında unutacaksın geçmişi, biliyorum.
Sana ait olmayan sahte baharların koynunda yeni renklere boyanacak dünyan.
Bense adını nefesimle bile kirletmeden, uzaktan izleyeceğim bu ağır kopuşu.

Aynı toprağın üstünde yürüyüp, birbirimizin kalbine hiç değememişiz meğer.
Biz seninle aynı cümlenin iki farklı öznesi bile olamamışız bu koca hikayede.
Şimdi herkes kendi payına düşen sessizliği alıp sustuğu yere yerleşsin.

Kafamdaki deli soruları, bitmek bilmeyen hesaplaşmaları gömdüm toprağa.
Bu yazgının tek bir çıkış yolu vardı, ben en tenha patikayı seçtim kendime.
Artık ne dönmeni bekleyen bir umut var içimde ne de eski günlerin sızısı.

Geçtiğin sokakları, arkanda bıraktığın silik gölgeleri izliyorum uzaktan.
Zaman ne kadar da merhametsiz; en büyük fırtınaları bile bir solukta dindiriyor.
Nereye baksam, artık bildiğim sevdadan geriye sadece bir yabancılık kalıyor.

Şimdi bir dağ rüzgarının göğsüme vurması, kalabalıkların yalanlarından daha sahici.
İnsanların bitmek bilmeyen oyunlarından, maskelerinden çok uzaktayım artık.
Burası benim sığınağım; canımın yandığı ama dik durmayı öğrendiğim o kuytu köşe.

Sana olan sevdamı saklamak için değil, onu korumak için kaçıyorum bu şehirden.
Bu mesafeyi araya koymayı ben istedim, çünkü kalabalıkta harcanamayacak kadar ağırdı yüküm.
Şimdi bırak bu yaralı ruh, kendi kabuğunun altında sessizce unutsun dünyayı.

Biz seninle yarım kalmış, sonu hiçbir denize çıkmayan iki nehir gibiydik.
Aynı gökyüzü altında aktık ama yataklarımız birbirine hep yabancı kaldı.
Artık herkes kendi yatağına çekilmeli, kendi sessizliğinde kurumayı öğrenmeli.

Söylenecek her sözü tükettik, harcanacak tek bir kelime bile kalmadı aramızda.
Her şey yaşandı, sınırlarına dayandı ve kendi dürüstlüğüyle son buldu.
Üzerimize çöken bu derin sessizlik, aslında kalbimizin verdiği en haklı karardı.

Bir vedanın bu kadar gürültüsüz, bu kadar sakin olacağını hiç düşünmemiştim.
Kavgalara sığınmadık, sadece birbirimizin hayatından usulca ve eksilerek çekildik.
İşte bazı sevdalar böyle biter; geriye sadece yaşanmış bir ömrün gölgesi kalır.

Sonunda büyük kargaşadan sıyrılıp kendi yaralarımla yüz yüze geldim.
Burası benim tenha sığınağım, burası aşkı içli bir duaya dönüştürdüğüm yer.
Ve kendi içine sığınma hali, bu
Başı dik yalnızlık; kalbime kalan en dürüst hakikat...
Cemre Yaman