Yalnızlığın ikramı bir avuç şiirden geçer
Sözcüklerin rakımı ise ulaşılmaz
Gel gör ki yürek sevdikçe, değer
Görmek ister

Mevsimin muadili sıcağın hükmettiği
Sözcüklerinse kayıp sureti
Ne hüzün durdurabilir beni ne de hasret
Cıvataları sökülmüş ruhunsa takribi neye denk düşer ömrü?

Göğün kompetanı bulutlara öykünmekse en güzeli
Uçmak alabildiğine ve özgürce
Sevgininse müdavimi
Ne senden ne benden geçer ekseni
Rabbin meali ve hüküm verdiği
Gıyabında söylenenlerin
Ruhun meddücezri bilinmeyenin
Aşkınsa kayıp ederi
Ayıp olmasa gerek bir dostun serzenişi

Müridiyim yorgunluğun
Ey, kâfir yıllar nasıl da vurgun yedim sizden
Kelamı yitik bir derviş gibi
Selamı kapkaça uğramış yüreğin öksüz hicri
Şimdilerin değil yarınların hayali
Ölmekse geç kalsın biraz
Yaşama doymadığım kadar da sonlanmadı
İçimdeki naz

Kelepir yürekler üç artı bir midir sevişler?
Kamburu çıkmış şu derviş
Yoksa tek gören ben miyim gibisinden bir serzeniş
Kalp gözüm zihinsel gücüm
Ne de çok önsezim
Renklere bulaştığım şu büyülü devran
Gel gör ki yoktur bana eşlik eden

Miadı da dolmuş hele ki aşkın
Mizacı zaten bir hoş yalnızlığın
Kalbin beyitleri
Sevdalı şehrin surlarında saklı adeta sureti
Eşleştiğim kadar şu iki yaka
Hem şehrin hem benim nasıl ki gelmedi bir araya
Hicabın eşiğindeyim
Yalnızlığın beşiğindeyim
Hem pışpışlarım kendimi
Hem de aklıselim ahkâm keserim

Kısaca hafız bak burada da lafı keserim
Mademki sessizliğe büründün sen de
Gördüm ki hata bende
Gönlün sureti saklı şiirimde
Şiir ise iç cebimde
Demem o ki:
Şiirdir benim fıtratım figanım
Yankısı duyulan yazmaya doyamadığım fermanım…