Bin dokuz yüz yirmiydi, Mart’ın o şanlı beşi,
Arslanköy’ün başından doğdu hürriyet güneşi.
Mustafa Nail Bey’in elinde kutsal sancak,
And içti o yiğitler: "Bu yurt kurtulacak!"

Beş Kasım on sekizde Atam Mersin’e geldi,
Karamancılar’dan çıkan o ses düşmana eceldi.
"Silahlanın dağlar!" diyen o büyük iradeyle,
Kuvayı Milliye şahlandı, Erçel’deki merkezle.

Erçel bir kale oldu, fedailer toplandı,
Otuz yiğit yüz elli can, tek bir yürekte yandı.
Deliye döndü Fransız, şaştı kaldı hileye,
Sandılar ki bu millet boyun eğer zillete.

Başnalar’ın bağrında Mitralyöz Tepe inler,
Kuşatır kayaları Allah diyen o sesler.
Şehit verilmeden alınan o ilk ve tek zafer,
Tarihin sayfasına yazıldı birer birer.

Mustafa Nail Bey’in yaktığı o meşale,
Mersin’in ufkunda yükselen sarsılmaz kale.
Ay yıldız dalgalandı dağların en başında,
Bir şanlı destan yazılı Toroslar’ın taşında.

Şahadet şerbetini içerken asil yiğit,
Milli iradedir artık, her bir mısrası şahit.
Bir istiklal yemini gibi yükseldi sesi,
Kuvvacı o ruhun hiç kesilmeyen nefesi.

Dedi ki: "Üzülmeyin ey Çelik kalpli Efeler!
Ben gidiyorum ama arkamda binlerce Mustafa Nail var!
Eshab-ı Kehf koynunda şimdi ebedi uyur,
Anadolu başının bükülmez hürriyetidir!"

Remziye ÇELİK.