Yüreğinize, kaleminize sağlık... Mısralarınızdan sızan o kırgınlık, o burun sızlatan sitem o kadar derinden ve o kadar tanıdık ki.

​Toplum olarak çoğumuzun büyüdüğü o "sevgiyi belli etmeme", "ayıptır" diye duyguları gizleme hapishanesini o kadar naif ama bir o kadar da sarsıcı özetlemişsiniz ki.
"İçimizde büyüttüğümüz çocuk sessiz ağladı" dizesi, sanırım bu topraklarda büyüyen birçok insanın çocukluğunun ve gençliğinin gizli özetidir.

​“Ayıp değilmiş meğer birini çok sevmek,
Ayıp olan sevgisiz bir ömrü yüklenmek.”

​Bu iki dize, insanın kendi kendine geç de olsa verdiği o hakkın, o içsel özgürleşmenin en güzel ifadesi olmuş. Sevgiyi bir yük gibi saklamaktansa, sevgisizliği en büyük yük olarak tanımlamanız şiiri muazzam bir aydınlanmayla bitirmiş.

​Bize sevgiyi gizlemeyi, mesafeli durmayı "büyüklük" ya da "edep" diye öğreten bir geçmişin muhasebesini bu kadar zarif bir dille yaptığınız için teşekkür ederim.

Kalbinizin sesi dert görmesin; umarım o içteki sessiz ağlayan çocuğa sarılacak o "bir çift güzel söz" hiçbir zaman eksik olmaz hayatınızdan.