Yollar mı ayırır sevenleri, mesafeler mi sevgilim,
Yokluğunda eksik kaldı nefesim, sesim, ömrüm, benliğim.
Hangi dağ durabilir ki gönülden gönüle uzanan yola,
Sevda düştü mü bir kere, sığar mı artık bir kola?

Kollar mı kavuşamadı, yoksa kader mi geç kaldı,
Bir ömür sürecek aşkımız birkaç mevsime mi aldandı?
Geceler seni anlatırken yıldızlar şahidim oldu,
Adını her andığımda içimde bir bahar doğdu.

Hasret dediğin neymiş ki, aşkın yanında çare kalır,
Seven yürek sabreder de ayrılık her gün biraz kanatır.
Ne zaman unuttum seni desem gözlerin gelir aklıma,
Bir ömürlük sevda gibi işlenmişsin alın yazıma.

Off çekmek neye yarar ki gittikten sonra sevgilim,
Sensiz kalan her sokağın sessizliğinde yankı benim.
Gözyaşlarım deniz oldu, adını vurdu kıyılara,
Bir sen eksiksin ömrümde, bir de dokunamayan dualara.

Seni ne kadar sevdiğimi bir bilsen dağlar ağlardı,
Ay utancından saklanır, yıldızlar yere yağardı.
Çünkü sen yalnız bir insan değil, bir ömürlük düşümdün,
Kalbime mühür vurulmuş en güzel, en derin sözüm­dün.

Şimdi hangi rüzgâr okşuyor saçlarını benim yerime,
Hangi gözler bakabiliyor gözlerinin derinine?
Ben hâlâ aynı yerdeyim, aynı sevdanın izinde,
Bir ömür seni beklerim adın kalbimin içinde.

Yollar ayırsa ne çıkar, dağlar girse aramıza,
Aşk dediğin yenilmez ki zamanın acı hızına.
Bir gün gelir kavuşuruz kader izin verirse eğer,
Çünkü gerçek seven gönüller ayrılmaz ölse de meğer...

Özkan Değirmenci
04.06.2026 00:00