Mevsimlerin cürmü yoktur, kul olan değişir hep,
Bir yürek zemheridir, bir gönül bahardır hep.
Kimi rahmet beklerken yağmura mahkûm olur,
Kimi bir şefkat ile bin yarasından doğar.

Nice sert bakış vardır, buz keser can evini,
Nice merhamet akar, diriltir virân gönlü.
Hak bilir her nefesi, gizli kalan ahları,
Kim ne ektiyse bir gün toplar kendi bağları.

Zannetme ki kaybolur kalpte açılan yara,
Mazlumun sessiz âhı yükselir Arş’a vara.
Sonra döner insanoğlu, kırık aynalara bakar,
“Ben bunu hak etmedim…” deyip kaderine yanar.

Oysa her söz bir emanət, her kalp Hakk’ın evidir,
Gönül yıkanın sonu, kendi iç yangınıdır.
Rahmet de Hak’tan gelir, kahrı da hikmet ile,
İnsan ne taşırsa hep döner yine kendine…

Bir gün çıkar karşına ettiğin her iyilik,
Bir gün de sessizce büyür içinde kırıklık.
Ne kış suçlu bu yerde, ne yağmur, ne de hazan,
İnsanı ya cennet eyler yahut cehennem insan…

Özkan Değirmenci
29.05.2026