Kalbimden usulca,
İçimde çiçek açıyor sanki dokunurcasına.
Bir tebessüm yetiyor bazen yorulan ruhuma,
Merhamet değince insan daha güzel bakıyor hayata.

Bazı sesler vardır, geceye huzur gibi iner,
Bir kelimesi bile kırılmış kalbi sever.
Öyle içten bakar ki gözlerinin derinliği,
İnsan ilk kez anlar sevmenin sessizliğini.

Bir “günaydın” dersin ya sevgiyle bir sabah,
O an bütün karanlık çekilir yavaş yavaş.
Çünkü sevgi dediğin kuru söz değildir sadece,
Bir insanın içtenliği dokunur en gizli yere.

Ben en çok samimiyeti özledim bu çağda,
Menfaatsiz sarılmayı, huzuru bir kalpte.
Yanında susarken bile anlaşılabilmeyi,
Bir çift gözde kendine güvenli yer bilmeyi.

“Seni seviyorum” demek kolay değil bazen,
Gerçek hissedince ağırlaşıyor kelimeler içten.
Çünkü sevgi dediğin emektir, inanmaktır biraz,
Bir ömrü göz kırpmadan aynı yolda taşımak.

“Günahımla sevabımla gelir miydin?” dedin ya,
İçimden “bin kez evet” geçti sessizce o anda.
Kusursuz bir hayat değil istediğim aslında,
Yeter ki huzur olsun sevdiğimin yanında.

Bir akşam yorgun dönsem hayatın yükünden,
Sen çay koysan ellerinle sessizce önümden,
Başını omzuma koyup “iyi ki varsın” desen,

Dünya durur sanırım o küçücük cümlenden.
Çünkü servet dedikleri şey değil altınlar,
Bir kalpte huzur bulmak en büyük baharlar.
Sevdiğin insanla aynı sessizlikte durmak,

Hiç konuşmadan bile birbirini anlamak.
Ve bazen insan sadece şunu soruyor içinden:
“Neden böylesine güzel davranıyorsun bana yeniden?”
Çünkü uzun zamandır kimse dokunmadı ruhuma,
Sen sevginle yeniden can verdin kalbime usulca…

Özkan Değirmenci
22.05.2026