Yirmi iki...
Sıfır yedi...

Sadece bir tarih değil...

Göğsüme düşen ilk nefesin
Ömrüme yüklenen ilk yükün adı...

Takvim iki sayı yazar.
Yazgı ise
aralarına bir ömür sığdırır...

Yirmi iki...
Sıfır yedi...
Bir çocuk ağlar
kimse bilmez...

O ağlayışın içinde
Yıllar sonra
susmayı öğrenecek
bir adam vardır...

Yirmi iki...
Sıfır yedi...
Toprak beni erken tanıdı.
Demir ellerimi erken sevdi...

Her sabah biraz daha eksildim.
Her akşam biraz daha çoğaldım...

Ve ben...
Yaramı saklamadım.
Onu
bir gömlek gibi
taşıdım sırtımda...

Kimi baktı acıdı.
Kimi baktı güldü.
Hiçbiri anlamadı...

Yara canı yanmayanın
Okuyamayacağı bir kitaptı...

Yirmi iki...
Sıfır yedi...
Hâlâ içimde
yenilmemiş bir çocuk
vazgeçmemiş bir yolcu
ve susmayı reddeden
bir şiir görüyorum...

Ey zaman...
Benden aldıklarını sayma.
Bana bıraktığım izleri sor...

Çünkü...
ömrü tüketmek için değil
sözü tamamlamak için geldim...

Bir gün adım silinir belki.
Taşlar aşınır.
Kapılar çürür...

Bir dize kalır...
Bir yüreğe düşer
Bir ömür eder ise
İşte ben O ömrün peşindeyim...

Yirmi iki...
Sıfır yedi...
Gün Kendime yeniden verdiğim sözdür.
Yara büyüdükçe
Yürek taşacak...

Gece uzasa da
Umut ışığını söndürmeyecek...

Ve ben...
Son nefesime kadar
yolun değil...

Hakikatin yolcusu olacağım...

Turgay Kılıç