1
Yorum
5
Beğeni
5,0
Puan
40
Okunma
Uzun süre durdum kapılarda,
eşiği aşamadan,
içeri giremeden.
Dünya kalabalıktı, ben yalnızdım
yalnızlık da beni çok iyi tanıyordu.
Sonra geldin.
Ne bir gürültüyle ne bir söylevle,
sadece geldin;
ellerini avuçlarıma koyar gibi
hayatımın tam ortasına yerleştin.
Ehlimi bulup köşeme çekildim.
Senden önce çekilebilecek bir yer değildi.
Şimdi biliyorum
bazı köşeler insan gelince kurulur,
bazı evler anahtar değil,
göz temasıyla açılır.
Sen benim köşemsin,
en dar, en sıcak, en gerçek yerim.
ben sığdım sana,
sen sığdın bana,
bu yetti.
Yahya Doğan
5.0
100% (2)
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz
