1
Yorum
3
Beğeni
5,0
Puan
31
Okunma
Kapıyı kapatmayı
öğrendim senden.
Sessizce.
Veda söylemeden.
Tıpkı senin yaptığın gibi
ama içeriden.
Bir şeyleri severken
onun adını koymuyorsun.
Sadece bakıyorsun.
Işığın düşüşünü izler gibi
bilirsin kaybolacağını,
yine de gözünü kırpmıyorsun.
Ben de seni öyle sevdim.
Kaybedeceğimi bilerek,
el açmadan,
ses çıkarmadan.
Sabahları uyanıyorum,
elimde hiçbir şey yok.
Ne senden kalan,
ne benden giden.
Sadece bir alışkanlık
boş tarafını yorganın
soğutmamak için
uzanmak.
Öğrendim artık:
elini tutarken bile
sen gidiyordun
ilk baktığın andan beri.
Ben sadece
daha geç fark ettim.
Şimdi o kapı kapalı.
İçerisi ılık.
Ve ben,
ilk defa
kendi sesimi duyuyorum
bu dört duvar arasında.
Yahya Doğan
5.0
100% (1)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz