Sabah kalktık
yine kalktık
sanki dün yokmuş gibi
sanki dün bir şey ölmemiş içimizde


Telefona baktık
dünyaya değil
kendi gözümüze bile değil
aynadan kaçıyoruz artık
çünkü ayna soruyor
biz cevap vermiyoruz


Bir çocuk vardı
dizleri kanayan
ağladığında utanmayan
bir çocuk vardı
rüzgara isim koyan

Susturduk onu
büyümek diye
susturduk
büyüyemedik


Geçmiş bir kapı gibi duruyor
ne açıyoruz
ne kapıyoruz
eşikte bekliyoruz
yıllardır
eşikte


Annemizin sesi
bir yerde kayıt altında
ama dinlemiyoruz
çünkü dinlesek
yıkılacağız
çünkü dinlesek
ne kadar uzaklaştığımızı
anlayacağız


Hala bekliyoruz
birinin omzumuza koymasını elini
birinin "ağla" demesini
izin verircesine
birinin görmesini
bizi

Ama sormayı unuttuk
sormayı unuttuk
birbirimize


Büyüdük dedik
oysa sadece
içimizdeki çocuğu
görmezden geldik

O hala orada
dizleri hala kanıyor
hala bekliyor
kimsenin gelmeyeceğini bilmesine rağmen

Biz
ekrana bakıyoruz

Yahya Doğan