Damarlarında usul usul akan
bir ırmak var…
Ne coşkun ne suskun,
yalnızca kendi adını arayan
kadim bir su gibi
karanlığın dibinde dolaşıyor.


Henüz doğmamış bir kelime,
henüz söylenmemiş bir hakikat gibi.
Gece uzun süre sustu.
Sessizlik, duvarlara sinmiş eski dualar gibi
odanın içinde ağır ağır dolaştı.
Kimse fark etmedi
içinde büyüyen o görünmez çatlağı.


Üstünden geçtiler…
Kimi sustu,
kimi eksik gördü,
Işığa çıkmadan önce
kendileriyle yüzleşmeleri gerekir.

Ve sen…
İstanbul’un yağmur taşıyan gözleri gibi
mahcup bir hüzünle taşıdın kendini.

Kırılmış bir dalın
baharı hâlâ bekleyebilmesi gibiydi sabrın.

Eğildim sana,
bir yaraya değil,
içinde yankılanan sessizliğe yaklaşır gibi.
Dokundum…
ama değiştirmeden.

Sonra içimde eski bir kapı açıldı;
tamamen dünyaya
ne de bütünüyle ölüme ait olan.
Sessiz koridorlarında
unutulmuş nefesler dolaşıyordu.
Her gölge başka bir hesabın izi,
her yankı başka bir ömrün ağırlığıydı.

Ve anladım:
İnsan yalnız kendi acısını taşımaz.
Bazen içine,
başka hayatların suskunluğu da düşer.

Hangi yağmur erken indirdi seni sonbahara?
Hangi gece susturdu içindeki ormanı?
Ve hangi yıldız
sen daha kendini tanımadan
çekildi göğünden?
Gözlerine baktığımda
düşmek üzere olan bir sessizlik gördüm.


Ama hâlâ direniyordu içinde
küçük bir ışık.
Hissettirmeden ağladım.
Ve içimden
adı olmayan bir yakarış geçti:

Ne fazla yağmur,
ne eksik güneş…
Ne kurtarılmak,
ne terk edilmek…

Sonra bir gün,
hiç kimsenin anlam vermediği bir vakitte
içinden ince bir ışık yürüdü yukarı.
Toprak sustu.
Gökyüzü geri çekildi.
Zaman kendi nabzını dinledi o an.

Çünkü sen
ilk kez kendine dokunuyordun.
İlk kez kendi adını
karanlığa korkmadan söylüyordun.
Köklerin,
karanlığın düşman olmadığını öğrendi.

Ve ruhun,
acıyan yerlerinden yeniden doğdu.
Ben ise yalnız şahit kaldım
kendine dönüşmene.

Ve mutluluk…
Ne bir insanın avucunda,
ne uzak bir bahçede,
ne de gökten düşen bir mucizede saklıydı.

Mutluluk,
insanın kendi içindeki geceyi
ışıkla çağırabilmesiydi.
Çünkü bazı ruhlar
kaybolmaz…

Yahya Doğan