3
Yorum
11
Beğeni
5,0
Puan
70
Okunma
Ey Cân-ı Mânâm!..
Aşkın çile toprağına muhabbetle tutunursan eğer,
Ölürsen diriltir, kurursan yeniden yeşertir Rahmân elbet...
Gözyaşınla sulansın gönlünün o yangın yeri;
Gül ki, güller açsın yanağında, utansın hicranın eli...
Bir yaprak dökümüydü ömür, sen asil bir sabrı kuşan;
Toprakta sırılsıklam can bulan o yetim tohum gibi,
Sükûtun hırkasına bürün ve sessizce uyan.
Bırak sızlasın yaran, dert dediğin dermanın gölgesidir;
Külün altında saklı o kor, vuslatın müjdesidir...
Hangi geceyi gördün ki sabahın ufkuna varmasın?
Hangi kırık kalbi gördün ki Sahibi sarıp onarmasın?
Yorulma ey gönül, bu gurbet elbet bitecek;
Zemheri ayazları, narin bir tebessümle eriyecek...
Şimdi sök at göğsünden fani dünyanın gölgesini,
Dinle içindeki o sessiz, o derin ney sesini.
Tebessümün, şu yalan aleme en zarif sitemindir;
Unutma ki senin sabrın, en büyük zaferindir...
Gülcan Şahin
5.0
100% (8)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz