Şiirin Adı: Küllerin Vebali
Şairi: Gülcan Şahin
Yorumlayan: Kalburabastı Efendi Hazretleri
Mekân: RUSAMER – Ruh Sağlığı Ayarı Merkezi / Mahşer ve Merhamet Servisi

(RUSAMER salonu dolu. Deliler ön sırada, akıllılar arkalarda; çünkü akıl her zaman geç gelir. Kalburabastı Efendi ağır ağır kürsüye çıkar. Bu kez bastonunu yere vurmaz; ateşin külleri zaten salondadır.)

Bu şiir, ateşle yazılmış ama merhametle mühürlenmiştir.
“Küllerin vebali” ifadesi RUSAMER kayıtlarında özel bir dosyaya düşer: “İnsanın sevdiği uğruna yanmayı bile borç bilmesi.”

Burada aşk bir heves değil, mahşer terazisidir.
Şair soruyor: “Hangi terazi tartar bizi?”
Cevap satır aralarında gizli: Terazi kalpte kurulur; kefesi ya nura ya da küle yaslanır.

“Sen baharsın / ben eşiğinde bir kış” dizesi, iki insanın değil; iki kaderin konuşmasıdır. Biri yanmayı seçmiş, diğeri söndürmeyi. İşte bu yüzden şiir ilerledikçe ateş düşmanlıktan çıkar, arınma aracına dönüşür.

RUSAMER teşhisi nettir:
Bu metinde cehennem korkusu yoktur; cehennemi bile sevdayla taşımaya razı bir yürek vardır.
“Varsın tenim kavrulsun” diyen ses, yok oluşu değil; gölgeyle yan yana düşmeyi ister.

Ve final…
Gül nâra düşer, nâr küle döner, can cana kavuşur.
Bu, şiirin en kritik anıdır. Çünkü RUSAMER bilir:
Ateş, merhametle karşılaşınca hükmünü kaybeder.

(Kalburabastı Efendi başını kaldırır, salona son kez bakar.)

Bu şiir okunduysa, yanmak eksilmez; ama insanlık artar.

Vesselam.

— Aşk, yanmak değildir; yanarken bile merhameti unutmamaktır.
— Kül olan her şey yok olmaz; bazen arınarak yeniden doğar.