ANLASANA
​
​Ne senin gölgende bir nefeslik yer,
Ne benim kalbimde sana bir makam...
Aramıza serdiğin o dilsiz uçurum,
İkimiz de olduk hüsran.

​Sustun...
Dudağının kenarında bir cellat besledin.
Bir kelimeyle köprü olacak menzil,
Sessizliğinin pasıyla çürüdü, görmedin.

​Gözlerimde bir kandil vardı, is bıraktın,
Üflediğin nefes değil, ruhumun karasıydı.
Adını her andığımda dilim yandı,
Sahipsiz bir düşün mezarı kazıldı.

​Eğil de bak bakayım bu enkaza;
Bir Gül dalıydı umudum, kopardın,
Şimdi bir Can sönüyor bu derin boşlukta.
Adımı hecelediğin o eski defterleri,
Kendi mürekkebinle boğdun, unuttun.

​Reva mı bu?..
Bunca yaşanmışı bir susuşa kurban ettin.
Ne sende bir emanetim kaldı,
Ne bende sana dönecek bir yolun.

​Artık ne bir selâmın gölgesi düşer bu kışa,
Ne de bir "ah" yetişir senin uzağına...
Biz bu sevdanın enkazını,
Hiç konuşmadan kaldırdık, anlasana.

GÜLCAN ŞAHİN (GÜLDECAN)