​BİLESİN

​Ömürlük bir sızıyla, sırra artık dâhilsin;
Hicran ile dindinse, ah’a artık kâilsin,
Gururu kül ettinse, aşka artık nâilsin.
Nefsin kör ayağını çelmedin ki bilesin,
Aşkın derin bahrine dalmadın ki bilesin.

​Devrildi ikbâlim bak, çöktü sevda sarayı;
Şirin değildim ama, açtım büyük yarayı,
Yolunu gözleyerek, seçtim aktan karayı.
Ferhat olup dağları delmedin ki bilesin,
Umut testime damla dolmadın ki bilesin.

​Gönül sofram kuruldu, aşım dertle karıldı;
Kaşığa hüzün düştü, yürek nâra darıldı,
Bu çileli rızıkla, hasret gama sarıldı.
Ekmeğimi benimle bölmedin ki bilesin,
Bağdaş kurup yanımda olmadın ki bilesin.

​Zaman çarkı kırıldı, dindi ruhun feryadı;
Sarsıldı arzuların, sitem dolu biadı,
Gözlerimde kurudu, yaşların acı tadı.
Gözyaşımı elinle silmedin ki bilesin,
Aşkın gizli sırrını bulmadın ki bilesin.

​Sükûtum siper oldu, sabır murada ermek;
Sabır taştan bir kale, sanki cennete girmek,
Muradım değil idi, vuslatı yere sermek.
Bahtın gülen yüzüyle gülmedin ki bilesin,
Issız ıstıraplarda kalmadın ki bilesin.

​Güldecan’ım vefayla, sevdanın mahiresi;
Hüznü taç eylemiştir, güllerin şairesi,
Küsmek, susmak, kırılmak, vuslat vesairesi...
Sevdanın gurbetinde ölmedin ki bilesin,
Bozkırımın bağrında solmadın ki bilesin.

​GÜLCAN ŞAHİN (GÜLdeCAN)