Radyoaktif serpinti
çocukluğumun üstüne yağdı
gençliğim şuaya maruz kaldı

çöplük etmişler zihnimi
silsem içimin yangın yerini
kirli şuur altımın en derini

radyasyonla dolu dünyam
kâbuslarla karardı
her gece pespembe rüyam

kirazlı bahçelerde
bırakmışım hayallerimi
ferah nefesimi

diyorum ki habersizce
bir gün alıp başımı
gitsem bilinmeyene

kaybettirsem izimi
silsem tozumu
unutsam aynadaki yüzümü

koşsam
kaçarcasına
uçarcasına

arınsın özümün çekirdeği
unutayım her şeyi
ve herkesi

gecenin sessiz koynunu
baştan başa yarıyor iş makinası
uğulduyor beton arabası

radyasyon hep yanımda
gündüzümde , gece uykumda
adeta gölgem, her an yanımda

anafordan çıksam
ırasam etki alanından
radyoaktif insanlardan

imkanı var mı feraha çıkmanın
neresinden dönülse
kârdır zararın

kavuşsam aradığım sükûnete
ruhlar hasta benim ruhum da öyle
hastalanmış perişan bir halde

iyice gömülmeden bu derde
arıyorum soruyorum çaresizce
Kevser ırmağım nerde

karşılaşır mıyım bilemiyorum
kaybettiğim kendimle
bir gün bir yerde...

Gülhan Çeliktaş