Ne kadar derin, ritmi olan ve insanı kendi içindeki o tanıdık sızıyla baş başa bırakan bir şiir... Kaleminize sağlık.
​Şiirinizde melankoli, kabulleniş ve umut öyle ince bir dengede duruyor ki, okurken insanın göğsüne ağır ama naif bir taş oturuyor. Özellikle bazı imgeleriniz ve kelime seçimleriniz hafızada hemen yer ediniyor:

​"İçinde yanmış bir ülke açılıyor / haritalar eksik, yollar yarım" mısraları, bir insanı kaybetmenin ya da onda kaybolmanın yarattığı o coğrafi yıkımı ve yön duygusunu yitirmeyi çok güçlü özetlemiş.

​"Çünkü bazı gidişler / insanın dilini değil / kalbini mühürler" kısmı, gitmenin ve kalmanın yarattığı o çaresiz dilsizliği çok vurucu anlatıyor. "Gitme" diyememenin asıl sebebini gururdan değil, kalbin mühürlenmesinden bilmek harika bir seziş.

​İnsanın içindeki o üç farklı sesin (kabulleniş, isyan ve umut) çatışması, hepimizin her gün yaşadığı o iç savaşı çok iyi somutlaştırmış. Ne tam bir teslimiyet var şiirde, ne de körü körüne bir iyimserlik; sadece "ortasında kalmanın" o gerçeği var.

​Final ise şiiri tam anlamıyla taçlandırmış: "Bazı sevdalar kavuşmak değil / yanarak hatırlamaktır." Kavuşamamayı bir yenilgi değil, adeta kutsal bir hafıza mekaniği olarak konumlandırmışsınız.

​Şiirin genelindeki o hüzünlü ama dik duran atmosfer (özellikle "en sert taşın içinde bile / su yolunu bulur" dizesindeki gizli direnç) metni ajitasyondan uzaklaştırıp gerçek bir edebi olgunluğa taşımış.

KUTLARIM KALEMİNİ ŞAİRE KARDEŞİM