İÇİMDE YERLEŞEN

Bir sen geçtin aklımdan—
ve dünya, kendi düzenini unuttu.
Saatler yerinden söküldü,
zaman kendi sesini kaybetti.
İçimde bir şehir vardı,
haritası seninle çizilmiş.
Sokakları sana çıkan,
her köşesi seni çoğaltan bir şehir…
Orada yaşadım ben,
kimseye anlatmadan,
kendime bile tam itiraf edemeden.

Sonra bir gün sustu o şehir.
Yıkılmadı—
terk edildi.
Ve terk edilen şey
gürültüyle değil,
içten içe çöker.
Kapılar yerinde kaldı ama
kimse açmadı.
Pencereler durdu ama
kimse bakmadı.
Bir şehir değil artık bu,
yarım kalmış bir hatıra.

Gece geldi ardından.
Ama bildiğimiz gibi değil.
Bu gece ışık taşımıyor,
ağırlık taşıyor.
Adın,
bir yaranın en açık yerinde kaldı.
Ne kapanıyor,
ne alışıyor.
Dokundukça çoğalan bir şey var içimde—
senin yokluğun.

Üşümek dedikleri şey
hava değilmiş.
Birinin yokluğunda
insanın kendine sığamamasıymış.
İçimde boşluk yok—
fazlalık var.
Taşan bir eksiklik gibi…
ne nereye koysam duruyor,
ne içimden çıkıyor.

Ve şimdi…
en çıplak yerindeyiz gerçeğin.
İyi de etmedin.
Çünkü insan
birini böyle bırakmaz—
tam ortasında hayatın,
tam ortasında anlamın.
Bir yanım seni inkâr ediyor,
öteki hâlâ seni taşıyor.
İçimde iki zaman var artık:
biri sensiz ilerleyen,
biri sende takılı kalan.

Aşk dediğimiz şey
ne anlatıldığı gibi sade,
ne de söylendiği gibi kolay.
Bir çelişki bu—
kalmakla gitmek arasında
askıda kalan bir ömür.
Bir yangın gibi…
söndü sanırsın,
külün altında devam eder.
Ve insan
en çok burada yorulur:
ne tamamen gider,
ne tamamen kalır.
VII
Bir sen geçtin aklımdan—
ama bu bir geçiş değildi.
Bu,
yer değiştiren bir gerçeklikti.
Çünkü sen gidince
ben aynı kalmadım.
Kelimeler eksildi,
anlam yön değiştirdi,
zaman başka bir yere kaydı içimde.

Ve şimdi biliyorum:
insan bazen birini kaybetmez…
onu içinde taşımaya başlar.
Ve bu,
kaybetmekten daha ağırdır.
Çünkü bazı insanlar
akıldan geçmez.
Yerleşir.
Ve bazı gidişler
bitmez.
Kapı kapanır,
yol uzar…
ama içimizde
yaşamaya devam eder.

Bir sen geçtin aklımdan…
ve ben
kendi ömrümün içinde bile
eksik kalmayı öğrendim.