SON SÖZÜ SEN YAZ USTA

Sustukça büyüdü içimizde
adı konmamış bütün yaralar.
Her suskunluğun altında
bir ömür saklandı sessizce.
Biz söyleyemedik çoğu zaman,
dilimizde düğümlendi hayat;
sen bilirsin usta,
bazı acılar anlatılmaz,
insanın içine işlenir.

Gece ağırdı,
sokaklar yorgun,
gökyüzü suskun.
Bir zamanlar avuçlarımızda taşıdığımız
umutlardan geriye
birkaç kırık ışık kaldı.
Yine de eğilmedik karanlığa;
çünkü biliriz,
en uzun gece bile
sabahın önünde yenilir.

Sen anlat usta;
yılların susturduğu ne varsa anlat.
Yarım bırakılmış düşleri,
kapısında bekleyen umutları,
yolunu kaybeden çocukları,
adı unutulmuş insanları anlat.
Bir sözün değsin yaraya,
belki kanayan yerinden
yeniden filizlenir hayat.

Çünkü bazı sözler vardır,
söylendiğinde zaman durur.
Bazı insanlar vardır,
ardında yalnızca
bir isim değil,
koca bir yürek bırakır.
Bazı hikâyeler vardır usta,
sonunu kader değil,
insanın kendi elleri yazar.

Şimdi kalem senin elinde.
Ne yarım kaldıysa tamamla,
ne sustuysa konuştur.
Kırılmış bir dalın
neden hâlâ baharı beklediğini,
bir annenin gözlerinde
neden bitmeyen bir yağmur olduğunu anlat.
Biz dinleyelim;
çünkü bazen bir söz,
bir ömrün yükünü hafifletir.

Ve öyle bir söz söyle ki usta,
duvarlar utansın sessizliğinden.
Korku çekilsin insanların gözlerinden,
umut yeniden yürüsün sokaklarda.
Bir çocuk gökyüzüne baktığında
bulutlardan değil,
yarınlardan söz etsin.
Bir kadın aynaya baktığında
kendisinden başka
hiç kimseden korkmasın.

Öyle bir söz söyle ki
geçmiş susmasın,
ama acıya da teslim olmasın.
Yaralarımızı saklamadan
yeniden ayağa kalkalım.
Çünkü biz hâlâ buradayız;
eksilmiş, yorulmuş,
ama yenilmemiş.
Ve biliyoruz usta,
bir insanın içindeki umut
bütün karanlıklardan büyüktür.

Şimdi sözü sana bırakıyorum usta.
Kalemin değsin gecenin alnına,
bir ışık düşsün yarının üzerine.
Ne varsa içimizde yarım kalan,
bir cümleyle tamamla.
Yıllardır susan ne varsa
bırak kaleminde dile gelsin.

SON
Son sözü sen yaz usta;
biz sustukça büyüyen bu hikâyenin
son cümlesi umut olsun.



SİİR
ZEYNO CAN