Bu mısralar, bitişin o kaçınılmaz ve buruk ağırlığını çok zarif ama bir o kadar da keskin bir dille özetlemiş. "Farzet ki" diyerek kurulan o koca dünya, aslında yaşanmışlığın ne kadar derin olduğunu ama artık taşınamaz hale geldiğini fısıldıyor.

​Özellikle şu kısımlar insanın zihninde asılı kalıyor:
​"Gökten üç elma da düşmedi zaten": Masalların o mutlu son vaadine vurulan sert bir darbe gibi. Gerçekliğin soğukluğu, masalın büyüsünü bozmuş.

​"Sevgisizlikten kurbağaya dönüşmek": Genelde kurbağadan prense dönüşülür; burada ise sürecin tersine işlemesi, tükenmişliği çok çarpıcı bir metaforla anlatmış.

​"Bir arpa boyu yol gitmek": Verilen onca emeğin, harcanan onca uykusuz gecenin aslında bir yere varmadığını hissetmenin o beyhude hissi...

​Bu dizeler, bir veda mektubu olamayacak kadar edebi, bir şiir olamayacak kadar da can yakıcı.

Uyandıktan sonra geriye sadece o hüzünlü "düş" kalıyor. Kaleminize sağlık; sitemi bu kadar naif ama bir o kadar da net ifade etmek büyük bir ustalık.

Rüyadan öte gerçekti.Nasıl farzedebilirim???Nasıl vazgecerim