Bir çöküntüdür bendeki
Vurgun yanımda işaretlenen
Bir zamanlar yaktığım ateşin
Dumanında gurbeti solumak
Ayın yanında güneşe sofra kurmak
Arındırmak suyun içindeki kumları
En kalbi dıygularımla
Çakmağı çakarak acımak
Sonra ellerini uzatıp ateşe
Gizli gizli gülüşleri kamçılamak

Olurmu sevgili
Hiç olur mu
Bugün yazıyorum el altından
Her çekirdeği çiğnerken
Gıcırdatıyorum dişlerimi
Uyandırıp gölgeli düşlerimi
Bir rüyayı tasvir ile meşgul oluyorum

Karşı duvarda gölgelerden oyun kurup
Hacivat karagöze taş çıkartıyorum
Ah hüznüm
Ah çöl yangınım
Çözülmez düğümler atıyorum
Çıkılmaz sokaklara
Arıyorum ayak izlerini

Hüzündarım anahtarım
Hangi kapıyı açarsın bilinmez
Artezyen vuruyorum gönlüme
Derin derin içleniyor
Düşüyorum önüne

Keklenmiş acılar boğarken
Anneme yaklaşıyor ruhum
Masum kucağında sardırıyorum
Oklanmış yaralarımı
Anne morfiniyle
Aykırı güçlere bakarak
Oysa
Mahur bir besteydin
Bende cüzzamlı bir meçhul
Görünen yanlarım yılışık
Gerisi karışık
Hüzzam bir şarkı gibi

Yok yok gülüşün gerek
Azda ellerinin keneti...

13 05 2026
Hayrettin Şahin