Ben seni çoklarda sevgiye sığdırdım da,
sen beni yokların en tenha yerine attın.
Sende haklısın korkmakla…
Çünkü sevgi dediğin şey
fazlasıyla kalabalık;
kavgası var, gürültüsü var,
bir anda göğe çıkaran mutluluğu,
geceye bırakan hüznü var.
en kötüsü…
Bir gün ayrılık olma ihtimali var.

Belki de sen de ben de
tam çözemiyoruz hisleri.
Hep “yaşanmışlık” diyoruz suçlu diye,
içimizde kalan ne varsa
geçmişin omzuna bırakıyoruz.

Oysa bağlaçlarla cümleleri bağlar gibi
birbirimize tutunabilseydik,
“ben” ve “sen” demekten vazgeçip
bir kez olsun “biz” olabilseydik…
Dünya bile daha yaşanabilir olurdu.

İnsan işte…
“Olsaydık” deyip
düşüncelerini hayallere sürgün ediyor.
Ben de her gün seni,
olmayan bir geleceğin içinde seviyorum.

Bazen ateş olup yakıyorsun içimi,
bazen bulut olup yağıyorsun gözlerime.
Bazen bir şarkının ortasında çıkıyorsun karşıma,
bazen herkesin içinde tarifsiz bir yalnızlık oluyorsun.

En iyisi de
sol yanım olup nefesime karışıyorsun.
Kalbimin atanmış tek celladısın.

Bunca yıllık ömrümde
bir tek şeyi eksiksiz söyledim:
Yüreğimin içinden geçen
tek sevda sensin.

Bilmen gereken şudur ki...
Bir insan birini gerçekten severse
olmazlarında bile özlemine sarılır.
Her aşk birlikte olmanın yolculuğu değildir.
ömür boyu ilk günkü heyecanla yolunu
gözlemektir.