Omzunda heybesi, dua dilinde
Özünü Türkçe de, görüyor Yunus
Aldığı bilgiyi, her yere yayıp
İlden il’e böyle, yürüyor Yunus

Tasavvufta, o kendini, aşmıştı
Tevazu da, bendinden de, taşmıştı
Tapduk Emre, dergahında, pişmişti
İlmi de buradan, deriyor Yunus

Gerçeği görürsün, ibretle bak ki
İrdeledi durdu, hemen her şıkkı
Herkes medrese de, bulurken Hakkı
Harabat içinde, arıyor Yunus

Gönül gözü açık, yok gözde perde
İbadet ederdi, o her seherde
Dost meclislerinde, hemen her yerde
Hakikat izini, sürüyor Yunus

Peşinden gittiler, hep akın akın
Yazım dili bile, bu güne yakın
Yazdığı şiire, şöyle bir bakın
Türkçenin hakkını, veriyor Yunus

Aşk ile kapattı, kem araları
Işığa gark etti, tüm karaları
Çorak gönüllerde, tüm yaraları
İnsan sevgisiyle, sarıyor Yunus

Lüzumsuz anlarsın, sen esen yelden
Bu günde insanlar, çıkıyor yoldan
On iki ve on üçüncü, yüz yıldan
Bu günle müthiş bağ, kuruyor Yunus

Sadık DAĞDEVİREN
Aşık LÜZUMSUZ

ETEK YAZILARI

TAPDUK : Aradığımı buldum
HARABAT : Yıkık, dökük, viran yer
ŞIKKI : Seçeneği, ihtimali
HAKİKAT : Gerçek, bir şeyin aslı, özü, doğru olan ve değişmez mutlak durum
GARK ETMEK : Batırmak, boğmak, bol bol vermek
KEM : Kötü, fena, uğursuz