insanın dilinin, memleketinin bedeninin, ve inancının bir kayıp hâline dönüşmesi.
Coğrafyayla acının birbirine karışması. Şanlıurfa içindeki Eyyübiye, Akabe, Suruç, Kobanê… Bunlar dekordan ziyade her biri ruh hâlinin uzantısı olmuş. Sanki insan sevdiğini kaybedince şehirler de yas tutuyor değil mi?
“Bir atın yavrusunu aradığı gibi aradım seni” Şiirin omurgası.İnsanın içini parçalayıp geçen bir dize bu ve ardından gelen “Sense bir aile kurdun, Urfa’da.” dizesiyle şiirin omurgası un ufak oluyor.Senin için zaman durmuşken karşı taraf hayatına devam etmiş.İşte acı burada başlıyor Sevgili Kadir.Sen aramaya devam ederken o yerleşmiş hayatın içine.
“Artık buğday pazarındaki bir buğdayım ben.”
muhteşem bir dize.Kalabalığın içinde kimliksiz değersiz sıradan savrulmuş bir nesne gibi olduğunu ifşalamışsın.
Şiirde tekrar eden "üç" sayısı aşkı değil de büyülenmiş bir acıyı çözmenin ritüeli olmuş.Kuyunun sema diye seslenmesi gerçeküstü bir kırılma.

“Aligör’de ölsem dedim. Ölmüyorsam da Suruç’ta nar olsam bari” çok hüzünlü çok yaralı.Ölmek istemeyi doğrudan söylemek yerine nar gibi dağılmakla belirtmişsin.
Acını çocukların avuçlarına bırakacak kadar parçalanmış gibisin.
Acıyı bazen kendi dilinde yaşamak ister insan tıpkı senin yaptığın gibi.Kürtçe kelimeler çok estetik ve özgünlük katmış anlatıya.Bazı acılar Türkçe anlatılmıyor değil mi Kadir?

“seyda bir kömür aldı; dilime sürdü. sürdü. sürdü. sürdü.”
Konuşursan acın büyür değil mi?

Unutulmayı ölümden daha ağır yaşayanlardan mısın yoksa?

Enfesti.

Tebrik ederim.















Koray Kzlcan tarafından 12.5.2026 16:09:38 zamanında düzenlenmiştir.