8
Yorum
18
Beğeni
5,0
Puan
144
Okunma
Biz düşündüğümüz için mi bu kadar aptalız,
Yoksa düşünmek mi bizi aptallaştıran?
Dışarıda kalabalıklar içinde kaybolurken,
İçimizde çöller büyüten bir yalnızlık var.
Yalnız kalanlara hiç üzülmüyorum ben,
Onlar en azından rüzgârı hisseder tenlerinde.
Asıl acıyorum kendi içlerinde yalnız olanlara;
Dostlarla dolu odalarda bile
Kendi gölgelerinden korkanlara.
Düşünmek bir bıçaksa,
Kendimizi doğramayı seçiyoruz her seferinde.
Sessizce, gülümseyerek,
“İyiyim” derken
En derin yarayı içimizde taşıyoruz.
Yalnızlık dışarıda değil,
Yalnızlık aynada gördüğümüz boş bakışta.
Düşündükçe anlıyoruz:
En kalabalık yalnızlık,
Kendimizle baş başa kaldığımızda
Hiçbir şey söyleyememektir.
5.0
100% (11)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.