Bu şiir, adı hiç konmamış bir devlet biriminde geçer:
“İç Evrak Birimi”.
Buraya ne suçlular gelir ne tanıklar…
Sadece insanlar gelir.
Ama “insan” olarak değil;
dosyalanmış halleriyle.
Ben bu birimde çalışırım.
Adım Avamir.
Görevim basit görünür:
insanların geride bıraktığı kırıkları yazıya dökmek.
Ama burada hiçbir şey “basit” kalmaz.
Bir gün masama bir dosya bırakıldı.
Üzerinde tek bir satır vardı:
“Şüpheli: Ben”
İlk başta sistem hatası sandım.
Burada hata olmazdı çünkü.
Ama sayfaları çevirdikçe anladım…
hata sistemde değil, insandaydı.
Ya da daha doğrusu…
insanın kendini anlatışındaydı.
Dosyada suç yoktu.
Sadece eksikler vardı:
eksik cesaret
eksik karar
eksik sevinç
eksik tamamlanmış cümleler
Ve en ağır satır:
eksik benlik
Bir süre sonra şunu fark ettim:
Ben dosyayı incelemiyordum.
Dosya beni inceliyordu.
Her not, her satır, her boşluk…
sanki benim içime işleniyordu.
Ve o zaman anladım:
Bu bir başkasının dosyası değildi.
Bu, insanın kendine açtığı en uzun soruşturmaydı.
Dosyayı kapatmaya çalıştım.
Kapanmadı.
Çünkü bazı dosyalar kapatılmaz…
sadece insanın içine geri konur.
Ve en son yazdığım cümleyi hatırlıyorum:
“İç evrak tamamlanamadı.
Çünkü özne kendini teslim etmedi.”
Ben Avamir.
Ve bu dosya hâlâ açık.