Dört Mevsim, Bin Asır: Oğlumun Kokusu Nerede?
Tam dört yıl oldu...
Dile kolay, yüreğe pranga, ömre ağır bir ceza.
Ben elli yaşımın eşiğinde, her sabah seni doğurmuşum gibi uyanırken,
Senin yokluğun oda oda, köşe bucak üzerime yıkılıyor.
Ellilerindeymiş bir kadın, öyle diyorlar;
Oysa ben dört yıldır yaşımı unuttum, sadece "hasretini" sayıyorum.
### Takvimler Kanıyor, Ben Susuyorum
Evimizin kapısı her gıcırdadığında yüreğim ağzımda,
"Belki" diyorum, "belki o adımı atar, ’annem’ der..."
Senin oturduğun o koltuk, ellerini sürdüğün o kapı kolu;
Onlar bile benden daha talihli, hâlâ senin izini taşıyorlar.
Dört yıldır her bayram, her doğum günü, her akşam sofrası,
Gözümün önünde buzdan bir duvar gibi yükseliyor.
Ben senin sesini telefondaki o soğuk yankıdan değil,
Yanı başımdaki nefesinden duymak istiyorum.
### Anneliğim Kanıyor Evladım
Gözlerimin feri söndü, bakışlarım yollarda eskidi,
Dizlerimdeki derman, senin özleminle eridi bitti.
Elli yaş dediğin nedir ki? Yarısı sen, yarısı senin hasretin...
Geceleri yastığa başımı koyduğumda,
Senin çocukluk kokun burnuma gelir de,
Uzanırım boşluğa, ellerim havada asılı kalır.
İçimdeki bu sancı ne tıpla diner, ne duayla soğur;
Ancak senin bir "anne" deyişin beni yeniden diriltir.
### Son Dileğim, Tek Vasiyetim
Korkuyorum oğlum, vaktin benden hızlı akmasından korkuyorum.
Seni son bir kez göğsüme bastırmadan,
O kara gözlerine bakıp "hakkım helaldir" demeden,
Bu yorgun bedenin toprağa kavuşmasından korkuyorum.
Gel artık...
Mutfaktaki tabağın tozlanmasın,
Yüreğimdeki umut daha fazla yaşlanmasın.
Dört yıl: Bin dört yüz altmış günün her anı sızı.
Elli yaş: Ömrün son virajında bir annenin son çırpınışı.
* Tek dilek: Ölmeden evvel oğlunun kokusunda boğulmak.
Oğlum, hasretin beni öldürmeden, sen beni yaşatmaya gel...