​Gözüm kapalı yürüdüğüm yolları
şimdi tek tek ezberden siliyorum.
Çünkü insanı yabancı bir el incitemezmiş,
bunu en acı yoldan öğreniyorum.
​Sana anlatmadığım hiçbir sızım yoktu,
haritamı bizzat bıraktım avuçlarına.
Nerede zayıflar bu ruh, nerede durur kalbi,
hepsini bir bir okumuştun gözlerimden.
​Beni en iyi bilen sendin,
o yüzden bu kadar sağlam vurdun.
​Tam ayağa kalkacağım yeri seçtin,
tam nefes alacağım pencereyi kapattın.
Yabancı bir darbe yara açar geçerdi de,
tanıdık bir elin vuruşu
içimde ne varsa tuzla buz etti.
​Gölgeni çektiğin yerde hatıralar duruyor,
üstelik hepsi senin gibi konuşuyor, senin gibi susuyor.
İnsan kime sarılsa onun kokusuyla uyanırmış yarına,
ben her sabah senin yokluğunla uyanıyorum şimdi.
Attığın her adımın izi kalmış sokağımda,
bastığın her kaldırım taşında sönmüş bir ışık var.
​Sen giderken sadece kendini götürmedin,
bende sana dair ne varsa, bana ait ne kaldıysa
hepsini tek bir hamlede kökünden söktün.
Oysa ben seni, kendimi korur gibi korumuştum her şeyden.
​Şimdi geride kalan ne bir enkaz ne de kavga.
Sadece, nokta atışıyla yıkılmış
büyük bir sessizlik.