Uzun uzadıya ​Bakmışsın arkamdan, süzmüşsün boyumu posumu,
Bir kalemde silmişsin onca yıllık pusumu.
Yabancı bir dosta anlatırken eski yasımı,
"Dengime göre değil, delinin biri" demişsin.
​Evet, deliyim!
Güneşi avucunda tutmaya çalışan bir meczup gibi,
Seni imkansız bir sevdanın tam ortasında sevdim.
Öyle bir delilik ki benimkisi;
Herkesin kaçtığı o yangına, ben koşa koşa gittim.
Sen ise rüzgarın estiği yöne göre yön değiştiren bir yelkenli,
Sığ sularda yüzmeye alışmış, derinlerden korkan bir liman ferdi.
​Bir Tartıya Koymuşsun Sevgimizi
​Kuyumcu titizliğiyle tartmışsın yüreğini,
Hangi terazi ölçer ki ruhumun derinliğini?
Senin dengin;
Sesi çıkmayan, rüzgar esince eğilen başlar mı?
Yoksa ruhu kurumuş, göz pınarı donmuş taşlar mı?
​Benim dünyamda denge, diz çökmek değil,
Uçurumun kenarında bile elini bırakmamaktır.
Senin "dengim değil" dediğin o delilik,
Aslında senin cesaret edemediğin tek gerçeklik.
​Kapattığın Kapıların Ardından
​Gözlerindeki ışığı ben yakmıştım oysa,
Karanlığında sığınacak tek liman benken.
Şimdi "delinin biri" deyip geçmek buysa,
Kolaydır elbet, yükü sırtından indirdiğini sanırken.
​Ama bil ki;
Akıllılar unutur, deliler ise mühürler.
Sen her gece yastığa başını koyduğunda,
O "dengim değil" dediğin deli, rüyalarına hükmeder.
Çünkü akıl plan yapar, hesap tutar, kâr bekler;
Deli ise sadece canını verir, canından geçer.
​
​Duyunca içim cız etti, yalan yok,
Bir kurşun gibi saplandı o "denge" kelimesi.
Ama sonra düşündüm de, haklısın belki;
Aslanın dengi, kafesteki kanarya olamaz ki!
​Git şimdi, kendi sığ sularında huzur bul,
Hesaplı kitaplı sevdaların kucağında uyu.
Ben yine o "delinin biri" olarak kalayım,
Senin hiç ulaşamayacağın kadar derin,
Ve senin hiç anlayamayacağın kadar tek başıma, büyük bir ordu gibi.
​Sana akıllı dünyanda başarılar dilerim,
Ben ise deliliğimin görkemiyle, seni içimden uğurlar giderim... uğurlar çeker giderim.