Saçlarım ağarır geçen zamandan hatıra,
Ömrüm uzar bitmeyen uykularda bir rüyâ,
Her geçen gün, içimden kopar bir parça daha,
Damla damla yönüm döner zifir karanlığa...

Zamanın ince tülü örtülür omuzlarıma,
Bir gölge ilişir artık her geçen anıma,
Kalbim usul usul çekilir derin kuyuma,
Kendi içimde kaybolur, varırım sonuma...

Gözlerim dalar uzak, tanımadığım ufuklara,
Bir vedâ saklıdır titreyen dudaklarda,
Ruhum çözülür sessizce dünyevî bağlarda,
Perdeler inerken hakikat doğar toprakta...

Bir suskunluk iner ki kelâmı boğar içimden,
Ne bir nida yükselir, ne bir iz kalır sesimden,
Sanki varlık çekilir görünmeyen bir elden,
Yokluk fısıldar bana en derin yerimden...

Artık ne arzular var, ne yarım kalmış heves,
Bir rüzgâr gibi geçmiş içimden onca nefes,
Sessizliğin koynunda çözülür son heves,
Zaman susar, silinir içimdeki herkes...

Bir kapı aralanır görünmez bir âleme,
Ne bir gölge eşlik eder, ne bir ses kelâma,
Vebâlimi bırakırım yokluğun ince nizamına,
Varlık erir gider sonsuzluk makamına...