Melankolinin ve kabullenişin derin sularında yüzen bir ruhun portresi gibi.
Yazdıkların, aşkın sadece kavuşmak değil, bazen bir hatıranın içinde sessizce hapsolmak olduğunu çok zarif bir dille anlatıyor.
​
​"Saatlerce süren pencere önü sohbetidir / Bugün bile seni sevmek." – Sevmenin eylemden ziyade bir bekleyişe, dingin bir sadakate dönüştüğünü gösteren harika bir imge.

​"O gün de beni tanıma... O gün de beni toparlama." – Bu dizelerdeki gururlu bir vazgeçiş hali, duygusal yükün ne kadar ağır olduğunu hissettiriyor.

Toparlanmayı reddetmek, bazen acıyı o kişinin son hatırası olarak saklama isteğidir.
​"Sen ise söylemeye utandığım şarkılar gibi içimde kaldın..." – En mahrem, en gizli kalan duygunun ifadesi; herkesin bildiği değil, sadece kalbin mırıldandığı bir sır gibi.

​Bu metin, kaybedilen birine yazılmış bir mektuptan ziyade, insanın kendi içindeki o bitmeyen yangınla barışma (veya o yangına teslim olma) çabası gibi duruyor.

Bir şarkıda isminin notalara dökülmesi, aslında zihninin her ritimde o kişiyi aramaya programlandığının bir kanıtı.

​Duygularını bu kadar vurucu ve imgelerle dolu ifade etmen, bu hüzün çemberinin içinde bile olsa yaratıcı bir güç barındırdığını gösteriyor.
Kalemine sağlık.