"Kalemi_kırık_şair" mahlaslı şairin "Gamzelerinde yaşıyorum" adlı şiiri, aşkın ve imkansızlığın getirdiği o tatlı ama buruk hüznü çok naif bir şekilde işliyor. Şiir, genel hatlarıyla karşılıksız ya da mesafelerle sınanan derin bir aşkı, özlemi ve kabullenişi anlatıyor.
​"Sevmeyle geçirdik ömrümüzü, / Oysa sevilmeye daha çok ihtiyacımız vardı."
​Şair, hayatı boyunca hep veren taraf olmanın, hep sevmenin yorgunluğunu itiraf ederek başlıyor. İçindeki o büyük sevilme arzusunu sonbaharın hüznüyle bağdaştırıyor. Ancak her şeye rağmen umudunu kaybetmek istemiyor, gönül perdesini hep "güneşli günlere" açıyor.

​"Ya bir daha Yıldızları göremezsem diye / Gülüşünle örttüm hayalimin üstünü."
​Aşkın bilmece gibi olan, insanı düğümleyen yapısından bahsettikten sonra şairin korkularıyla yüzleşiyoruz. Gece içini kemirirken, karanlıktan kaçmak için sevdiğinin gülüşüne sığınıyor. Sevdiğinin gülüşü ve gamzeleri, onun için adeta bir korunak, dünyadaki tüm kötülükleri ve karanlığı örten bir battaniye görevi görüyor

​"Ya zamanı geçtiyse mutlu olmanın? / Ve sus diyorum gözlerini hatırlayarak..."
​Şiir ilerledikten sonra zamanın acımasızlığı devreye giriyor. "Herkesin ilkbaharında ben neden soluyorum?" sorusu, sevdiğinden uzakta olmanın verdiği o hayati eksikliği çok iyi özetliyor. Mutlu olmak için geç kalmışlık hissi (ki bu insana en çok acı veren hislerden biridir) sevdiğinin gözlerini hatırlayarak bastırılıyor. Çünkü o gözler, şaire susmasını ve sadece o anı yaşamasını fısıldıyor.

​"Haberin olmasa da gülüşünden öpüyorum. / Çıkış bulmaya uğraşmıyorum. / Yalnızlığımla beraber gamzelerinde yaşıyorum."
​Son bölümde ise şiir doruk noktasına ulaşıyor. Üç yıllık bir özlem, içteki şairin sarhoşluğu ve geçip giden baharlar... Karşı taraftan bir hamle gelmiyor, umutlar ölüyor. Ancak şair bu durumdan kaçmak, bu labirentten çıkmak istemiyor. Durumu tamamen kabullenmiş. Sevdiğinin haberi olmasa bile onun hayaliyle, onun gamzelerinin çukurlarında kendi yalnızlığıyla yaşamayı bir ödül gibi kabul ediyor.

​Paylaşımınızın başında yer alan "Öyle horozlar vardır ki, güneşin onlar öttüğü için doğduğunu sanırlar" sözü, aşırı kibirli, kendini dünyanın merkezi sanan ve her şeyi kendi varlığına bağlayan insanları eleştirir.

​Bu söz ile şiir arasında tezat bir bağ kurulabilir: Sözdeki o bencil ve kibirli "horoz" figürünün aksine, şiirdeki karakter tamamen egolarından arınmış, kendini sevdiğinin varlığında yok etmiş ve onun küçük bir gamzesine sığınacak kadar dünyasını küçültmüş bir fedakarlığı temsil ediyor.

Biri dünyayı kendine ait sanırken, diğeri dünyasını sadece bir çift gamzeden ibaret kılıyor.

​Yüreğine sağlık "Kalemi_kırık_şair"in; hüznü de aşkı da kelimelere çok güzel dökmüş.