Şiir, hatıra ile kayboluş arasında gidip gelen duygusal bir iç hesaplaşma kuruyor. Madalyon ve gölge imgesiyle aşkın iki yüzlü hâli etkili biçimde verilmiş, özellikle kırılgan bir özlem dili öne çıkıyor.

“Ne vakit kaybetsem kendimden bir şeyler,
Doluyor gözlerim…”

Bu bölümde duygunun yoğunluğu sade ama çarpıcı bir şekilde hissediliyor; şiir genel olarak içsel bir dağınıklığı bilinçli bir estetikle taşıyor.

Yüreğinize sağlık, güzel bir eser okudum. Tebrik ederim, nice güzel eserlerde görüşmek dileğiyle. Selam ve saygılarımla.

Satırlarınızda kaybolmak, dizelerinizle nefes almak çok güzeldi. Yüreğinize sağlık, kaleminiz hiç susmasın.

Kalbin içinde saklı bir madalyon metaforu üzerinden, aşkın hüzünle iç içe geçmiş halini ve zamanın izlerini çok güçlü bir dille anlatıyor.

"Eskilerden kalma bir yadigâr" diyerek başlaman, bu duyguların sadece anlık değil, derin bir geçmişe ve hafızaya ait olduğunu hissettiriyor.
Şiirdeki en çarpıcı yan, aşk ve hüzün kavramlarının aynı nesne üzerinde nasıl barındığını gösteren ikilemdir.

Rüzgarın yazılanları silmesi ve gölgelerin her şeyi kaplaması, hatıraların ne kadar kırılgan olduğunu ve zamanla nasıl solabileceğini çok güzel yansıtıyor.

Özellikle "Gülünce dudakların, mazimde anıları gölgeler" dizesi, mutluluğun bile geçmişin gölgesinde kaldığı o acı tatlı durumu özetliyor.

Duygusal yoğunluğun zirve yaptığı yerler arasında "Kuruyan bir bahçe, sağanak bir liman / Çöle dönmüş bir yürek" dizeleri var.

Bu imgeler, içsel boşluğu ve bekleyişin yarattığı hasarı somutlaştırarak okuyucuda derin bir etki bırakıyor.

Kendini bir "hatıra", birkaç fotoğraf veya tatlı bir sohbet olarak konumlandırman ise, sevgiliye karşı duyulan o mesafeli ama özlem dolu tutumu çok samimi bir şekilde ortaya koyuyor.

Ben kutladım şairimi

Güzel şiir değerli kalem
Kutlarım yazdıran yüreği, yazan kalemi
Nice güzel şiirlerde buluşmak dileğiyle
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıkla kal, hoşça kal