Hatırlar mısın o tozlu sokakları,
Bir plastik topun peşinde tükettiğimiz uykuları?
Bir oyuncağımız vardı, kırık dökük ama tamdı,
Çünkü o zamanlar dostluklar harbi, sevgiler sağlamdı.

Eskiden, bir bayram sabahı alınan pabuçta bulurduk huzuru,
Gözlerimizde dünyanın en saf, en duru nuru...
Bir ömürlük verilirdi sözler, tutulurdu her bir hece,
Yıldızlar şahitlik ederdi masum hayallere her gece.

Sevgi öyle ucuz bir kelime değildi lügatimizde,
Bir ağırlığı vardı ruhumuzda, derin bir izi kalbimizde.
Hatırlar mısın ilk kez dokunduğunda elin elime?
Dizlerimin bağı çözülür, dünya dönerdi tersine.

Heyecandan nefesim kesilir, yüreğim kafesinden fırlardı,
O bir anlık temas, sanki koca bir asra yayılırdı.
Neredeyse bayılacak gibi olurdum o sıcaklığın karşısında,
Kendimi kaybederdim masumiyetin en saf noktasında.

Ya şimdi? Bakıyorum da etrafıma yabancı bir gözle,
Her şey ne ara dönüştü ruhsuz, soğuk bir söze?
Ne o eski sokaklar kaldı, ne o çocuksu telaşlar,
Şimdi ekranlara sığdırılmış sahte gülüşler, yalan aşklar.

Her şey ne kadar hızlı, ne kadar tüketim derdinde,
O eski vefanın zerresi yok artık kimsenin kalbinde.
Elin elime değse şimdi, korkarım soğukluğundan,
İnsanlık yorulmuş sanki kendi yarattığı kalabalıktan.

Nerede o bayıldığım heyecan, nerede o kutsal bekleyiş?
Sanki bir fırtına koptu da her güzel şeyi talan etmiş.
Eskiden sevmek ibadetti, beklemek ise sabır,
Şimdi her duygu bir tıkla başlıyor, bir tıkla oluyor kabir.

Özlüyorum o günleri, o heyecanı, o sarsılmaz bağı,
Biz ne ara aştık da kaybettik o masumiyet dağı?
Sözler bana ait kalsın, acısı ise hepimizin,
Eskiden güzeldi her şey, şimdi ise sadece iziyiz mültecinin.

Sanki bir masalın son sayfasında takılıp kalmış gibiyiz,
Oysa biz o masalın en samimi, en gerçek izleriydik.
Şimdi her şey vitrinlik, her şey başkası görsün diye,
Ruhumuzu kurban ettik bu anlamsız, bu soğuk sergiye.

O eski oyuncak arabanın tekerleği kopsa canımız yanardı,
Şimdi koca yürekler paramparça, kimse dönüp bakmıyor ardı.
Yine de içimde bir sızı, o günlerin kokusunu ararım,
Kapanan her kapının ardında eski bizi hatırlarım.

Keşke zaman dursa da o bir anlık dokunuşta kalsak,
Sahtelikten uzak, yine o çocuksu aşkla yansak.
Ama nafile, zaman bir nehir gibi alıp götürdü saflığı,
Bize kalan sadece o eski günlerin, o derin hayranlığı.