Gece, şehrin üzerine ağır ağır çökmüştü.

Sokak lambalarının sarı ışıkları, ıslak kaldırımlara vuruyor; gecenin sessizliğinde yalnızca uzaklardan geçen birkaç arabanın sesi duyuluyordu.

Pencerenin önünde oturan adam, elindeki kaleme uzun uzun baktı.

Masasında yarım kalmış bir defter vardı.

Defterin sayfaları gelişigüzel çevrilmiş, bazı cümlelerin üzeri karalanmış, bazı sayfaların kenarları buruşturulmuştu. Birkaç sayfada ise mürekkebin dağıldığı belli oluyordu.

O, mürekkebin neden dağıldığını biliyordu.

Çünkü bazı geceler kaleminden mürekkep değil, gözyaşı akıyordu.

Başını kaldırıp gökyüzüne baktı.

Ay, bulutların arasından güçlükle görünüyordu.

“İnsan neden kendi içinde bu kadar yalnız kalır?” diye fısıldadı.

Cevap gelmedi.

Zaten uzun zamandır cevap beklemiyordu.

Hayat ona sorular sormayı öğretmişti ama cevapları hep kendi içinde aramak zorunda bırakmıştı.

Çocukluğundan beri içinde taşıdığı bir hüzün vardı.

Ne zaman başladığını bilmiyordu.

Belki ilk kez sevdiği birini kaybettiğinde...

Belki güvenip de yarı yolda bırakıldığında...

Belki de herkesin güçlü görünmesini beklediği bir dünyada, kendi kırgınlıklarını saklamayı öğrendiği gün...

Bildiği tek şey, o hüznün her geçen gün biraz daha büyüdüğüydü.

Bazen aynaya baktığında gözlerinin kendisini ele verdiğini fark ediyordu.

Dışarıdan bakanlar onu sakin, hatta güçlü biri sanıyordu.

Oysa gözlerinin içinde yıllardır süren bir savaş vardı.

Kimse bilmiyordu.

Kimse sormuyordu.

O da anlatmıyordu.

Çünkü bazı yaralar anlatıldıkça iyileşmiyor, yalnızca yeniden kanıyordu.

---

O gece defterini açtı.

İlk satıra birkaç kelime yazdı.

Sonra durdu.

Kalemini masaya bıraktı.

Pencereye yürüdü.

“Geçer mi?” dedi kendi kendine.

İçindeki çocuk cevap verdi:

“Bir gün geçecek.”

Adam gülümsedi.

Acı bir gülümsemeydi bu.

“Sen hâlâ inanıyor musun?”

Çocuk sustu.

Çünkü ikisi de biliyordu.

Bazı umutlar insanın içinde ölmezdi.

Sadece sessizleşirdi.

Adam yeniden masasına döndü.

Kalemi eline aldı.

Bu kez yazmaya başladı.

Yaşadığı her şeyi tek tek satırlara döktü.

Kırgınlıklarını...

Kaybettiklerini...

Söyleyemediği sözleri...

Kimsenin bilmediği korkularını...

Gece yarısı uyanıp tavana baktığı saatleri...

Kalabalıkların içinde hissettiği yalnızlığı...

Ve en çok da kendisini.

Her cümlede içinden bir parça kopuyordu.

Fakat garip bir şekilde, yazdıkça hafifliyordu.

Sanki yıllardır göğsünde taşıdığı taşları birer birer masanın üzerine bırakıyordu.

Bir süre sonra fark etti ki yazdığı şey aslında bir şiir değildi.

Kendi hayatıydı.

Kendi yaralarıydı.

Kendi sessizliğiydi.

---

Saat gece yarısını çoktan geçmişti.

Dışarıda yağmur başlamıştı.

Damla damla cama vuran yağmur, adamın içindeki duygulara eşlik ediyordu.

Bir an kalemini bıraktı.

Defterin sayfasına baktı.

Son cümleyi yazmakta zorlanıyordu.

Çünkü bazı hikâyelerin sonunu yazmak, yaşananları kabul etmek demekti.

Uzun süre düşündü.

Sonra kalemini yeniden eline aldı.

Sayfanın en altına şunları yazdı:

“Ben her gece biraz daha eksiliyorum sanıyordum. Meğer eksilen ben değilmişim; içimde taşıdığım acılarmış. Her yazdığım satırda bir parçamı bırakıyor, her bıraktığım parçanın yerine biraz umut koyuyormuşum.”

Kalemini bıraktı.

Derin bir nefes aldı.

Pencereyi açtı.

Yağmurun kokusu içeri doldu.

Gökyüzü hâlâ karanlıktı.

Ama uzaklarda, gecenin ardında sabahın ilk ışıkları hazırlanmaya başlamıştı.

Adam bunu gördü.

Yıllardır ilk defa geceye yalnızca karanlık olarak bakmadı.

Çünkü anladı ki sabahın gelebilmesi için gecenin yaşanması gerekiyordu.

Defterini kapattı.

Fakat kalemini masanın üzerine bırakmadı.

Onu cebine koydu.

Çünkü artık biliyordu:

Hayatla kavgasını kazanmak için geçmişini unutması gerekmiyordu.

Yaralarıyla yaşamayı öğrenmesi yeterliydi.

O günden sonra her gece yazmaya devam etti.

Bazen mürekkeple...

Bazen gözyaşıyla...

Bazen de yalnızca susarak.

Ve her satırın sonunda kendisine aynı şeyi hatırlattı:

“Ben henüz bitmedim.”

Çünkü bazı insanlar yaşadıklarını anlatarak iyileşir.

Bazıları konuşarak...

Bazıları susarak...

Bazılarıysa yazarak.

O, yazmayı seçmişti.

Ve yıllar sonra insanlar onun sayfalarını okuduklarında bir şair gördüler.

Oysa o, bütün ömrü boyunca yalnızca kendisini aramıştı.

Her kelimenin ardında biraz çocukluğunu,

her mısranın içinde bir yarasını,

her noktanın ardından yarım kalmış bir hayalini bırakmıştı.

Sonunda şunu anladı:

İnsan bazen hayatını değiştiremez.

Ama hayatının bıraktığı izleri kelimelere dönüştürerek yeniden kendisini bulabilir.

Ve onun hikâyesi, gecenin karanlığında başlayan bir cümleyle değil,

sabahın ilk ışığında yazdığı tek bir kelimeyle tamamlandı:

Umut.