3
Yorum
13
Beğeni
5,0
Puan
173
Okunma
Bırak beni cemre,
düştüğüm yerden değil
yandığım yerden kalkayım.
Bir mart sabahı gibi değil artık içim,
gecikmiş bir kışın ortasında
çatlamış bir buzum ben.
Sen dokundukça eriyorum sanma,
ben zaten
kendime bile fazla geliyorum bazen.
Bırak beni cemre,
toprağa değil
kalbimin en suskun yerine düşeyim.
Belki orada
ilk kez ısınır insanlığım,
belki orada
kırılmadan da ağlanır.
Bırak beni cemre,
gelme üstüme fazla,
çünkü ben
en çok
dokunulmadan iyileşiyorum.
5.0
100% (9)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz