Bana çıplak gel, ey kadın,
Üstünde hiçbir kir, hiçbir toz olmasın.
Tenin ay ışığında yıkanmış gibi parlasın,
Ruhun kadar saf, bedenin kadar isyan olsun.



Saçların omuzlarına dökülsün ıslak ıslak,
Gözlerin derin kuyular gibi çeksin beni.
Hiçbir yalan, hiçbir gölge kalmasın arasında,
Sadece sen, sadece ben, sadece bu anın ateşi.



Gel ki ellerim ilk defa yaratılmış gibi dolaşsın
Her kıvrımında, her gizli vadisinde teninin.
Kirden arınmış, günahlardan arınmış,
Sadece arzu kalsın, sadece aşk kalsın geriye.



Bana çıplak gel, korkusuz, utansız,
Bir nehir gibi ak koynuma, durulmadan.
Üstünde ne geçmişin tozu, ne yarının lekesi,
Sadece sen ol, olduğu gibi, olduğu kadar.



Şairin o yanık, o içten sesiyle:
Aşkın en çıplak haliyle gel bana,
Ve bırak ikimiz de yeniden doğalım bu gecede.

___ Nafiz Karak