2
Yorum
10
Beğeni
5,0
Puan
95
Okunma
kahve buharı gibi yükselen bir neşe
içime buğulandı.
seninle başladı her şey —
güneşin ilk defa gerçekten doğduğu sabah gibi,
sanki dünya o güne kadar taslaktı.
güldüğünde odanın geometrisi değişirdi:
duvarlar genişler,
tavan yükselir,
nefes almak kolaylaşırdı.
sesin gitsen de orada dururdu —
mobilyalar arasında,
ışığın açısında,
bardağın bıraktığı halkada..
bakışların bir başkasının yoluna değmese,
içimdeki bu ince kıskançlık buharlaşıp kaybolurdu.
sanki güzelliğin, herkese açık bir mevsim değil de
yalnız bana açılan kapalı bir iklim olmalıydı..
ama kahve soğur sonunda —
bardak boşalır, halka solar,
ve ben hâlâ o halkaya bakarım.
5.0
100% (5)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz