Dilimin ucunda mühürlü iki söz,
sükûtun eşiğinde titreyen bir sır…
İçimde kor gibi büyüyen yangın,
bir cümleye sığmadı; sığmazdı zaten.

Bir bakışın vardı,
zamanın damarına dokunan ince bir kıpırtı;
bir anda eğildi bütün saatler,
ve ömrüm, adını bilmediği bir akşama dönüştü.

Sen…
varlığınla tamamlanan eksik tarafım,
yokluğunla içime çöken sessiz bir uçurum.
Sevmek mi?
Bir tek bakışın yetti bana,
bir susuşunla çözüldü içimdeki bütün düğümler.

Sözleri tükettim sana varmak için,
harfleri yordum, manayı incittim;
adı konmamış diyarlarda andım seni,
gönlümün en tenha yerinde büyüyen bir duâ gibi.
Her yolum sana çıktı,
her dönüşüm yine sana,
her adımım sende durdu,
her iç çekişim sende tamamlandı.

Senin sessizliğinde ayrı bir dil var;
biraz çekilen, biraz kalan,
biraz yaklaşan, biraz uzak duran…
Sanki kalbin,
bir gülüşün kıyısında saklı bir yel gibi,
bir an görünür, sonra yine kendi gölgesine çekilir.
Ve ben,
o çekilişin bıraktığı ince sızıyı
yıllardır avuçlarımda taşıyorum.

Şimdi rüyalarımda derin bir izsin,
gecenin en tenha yerinde yankı;
sen bir nefes misin içimde,
yoksa nefesimin kendisi mi?
Bir dokunsam dağılacak sanırım bu hâl,
bir konuşsan, içimde yüzyıllık suskunluk çözülecek.

Uzaklaştıkça daralan bir âlemim var;
göğsümde sıkışan isimsiz bir darlık…
Hava bile senden izin ister gibi,
ben, içimde eriyen bir mumum artık.
Işığım da sensin, karanlığım da—
ikisini de sana bıraktım.

Senin yürüyüşün bile başlı başına bir bahis,
biraz ağır, biraz geri çekilen,
biraz da gönlü yokluyor gibi duran…
Sanki her adımın,
ardında gizli bir gül yaprağı bırakıyor;
ben o yaprakların izinde
kendi kalbimin bahçesini kaybediyorum.

Ben, bir tek seni sevdim;
ve senden gelen ne varsa
acı bile, aşkın sureti bildim.
Bir lütuf gibi dokunan sessizliklerini de sevdim,
bir sitem gibi duran bakışlarını da…
çünkü sende,
hem uzaklığın ince sızısı var
hem de yaklaşmaya cesaret edemeyen bir bahar.

Ey içimin susmayan sesi,
ey kalbimin en derin yarası…
Bir tebessümün ömrü uzatır,
bir bakışın kaderi yeniden yazar;
bir susuşun, gecemi sabaha çevirmeye yeter.
Eğer yanmaksa nasibim senin uğrunda,
külüm dahi adını zikreder.