İsmini pek az bildim Rudabah,
Migreni tutmuş bir dünyanın
parasetamol kâr etmeyen kıvrımlarında
sevdana düştüm.

​Zal yoktu yanında,
Biraz Ümmüzer,
Biraz B’inti Zar oluverdin
Benazir sultanlığında.

​Seni her hatırladığımda;
Kırık koltuk değnekleriyle kriket oynayan çocuklar,
Velespit hayaliyle büyürken bir şekere tav olan çocuklar...
Seni her hatırladığımda
Bir kez daha yalnızlaşan çocuklar;
Babaları Dubai’de, Arabistan’da, Avrupa’da (kimisi de kaçak) çalışan çocuklar,
Seni her hatırladığımda bir kez daha mahzunlaşırlar.

​Tandır, ekmek ve nohut;
Kanalizasyonsuz yollar ve artı elli derece sıcak.
Rudabah, seni tekrar kimler
tekrar kucaklayacak?

​Bir falan yılın kasımı,
Yeşilin kırmızısı kanadı
Ve kırıldı bir Simurg’un kanadı.
​Ama bir kucaklasan Rudabah,
Kucaklasan uzaktan dualar yollayanı;
Bir daha başlar belki
Bu kıvanç serenadı.

Fm