Sakladım sevgimi, kader bilmedi,
Seni tesadüfe gönlüm vermedi.
Meğer insan kendi inancından kaçar,
Kendi sesini de kendinde saklar.

Bir mucize gibi bulmuşum seni,
Haberin olmadan sevmişim seni.
Adını bilmeden değil, susarak,
Sana görünmeden, sana uzaktan...

Dünümü sen ettim, yarınım da sen,
Gözümde dünyadan geriye sen.
Dünya akıp gitti, ben sana baktım,
Kalabalık içinde yalnızlık tattım.

Zamanı üçe böldüm içimde ben:
Senden öncesi var, sonrası da sen.
Bir de gözlerin var, ömrü durduran;
Geriye ne kaldıysa zamandan çalan...

Güzelliğin eşiğinde kaç dize,
Daha doğmadan da öldü sessizce.
Kaç kalem kırıldı sana varmadan,
Kaç cümle boğuldu dilime varmadan...

Seni görüp susmak derin su gibi,
Nefesi kendinden saklamak gibi.
İçimde yankılar, dışımda sükût,
Sana her bakışım kendime dönüş.

Sensizlik yüzüme kapanan kapı,
Kendime giden yol, içimde yankı.
Her adım sonunda yine sen vardın,
Ben senden kaçarken kendime vardım.

Geceme bir gölge düş, yeter bana,
Uzakta bir ışık ol, sız sabaha.
İçimde kaybolma, istemem başka,
Sen yeter içimde, gerisi boşluk.

Gözümden yaş değil, sözler dökülür,
Her hecede biraz sen gizlenir.
Her susuş içimde adını söyler,
Her damla kalbime seni mühürler.

Neye dokunsam da ucu sana var,
Meğer bu ruh sensiz hep sürgün yaşar.
Hayat yoğuruyor sandığım beni,
İçimde sana ait bir yer varmış.

Seninle yanmışım, seninle pişmiş,
Eksik olan değil, özüm değişmiş.
Bende bir eksiklik aramadın aslında,
Uyuyan yanımı uyandırdın da.

İnsan kavuşunca değişmez bazen,
Sevdiğini içinde taşıyınca.
O uzun sessizlik, o derin bakış,
İnsanı kendiyle yüzleştirir yavaş.

Meğer ikizim sen değilmişsin hiç,
Sana bakarken de kendimdeymişsin.
Bütün yollar dönüp bana varmış,
Seninle kendime bir yol açılmış.

Büyüdüm mü bilmem, değiştim mi ben,
Ama ilk kez gördüm kendimi senden.

Aradığım ikiz sen değilmişsin—
Sana bakarken
kendimde kalanmışsın.